Dzisiaj byliśmy w kościele.
Byłaś tam bardzo grzeczna i dlatego pod koniec mszy postanowiliśmy z mamą zabrać Cię na chwilę na plac zabaw.
Wyszliśmy z kościoła i raźnym krokiem poszliśmy w kierunku huśtawek.
Ja z mamą rozmawialiśmy o czymś i przez chwilę nie zwracaliśmy uwagi na to gdzie biegniesz.
Jak się za chwilę miało okazać to był nasz błąd.
Po przebiegnięciu jeszcze kilku kroków wpadłaś w dół, który był cały wypełniony wodą.
Wtedy nikomu nie było do śmiechu, bo wyglądało to dość groźnie.
Dół co prawda nie jest głęboki, ale dość szeroki i na prawdę było w nim pełno wody. Wpadając do niego woda ochlapała nawet Twoją czapkę.
Czym prędzej wyciągnęliśmy Cię z wody i zanieśliśmy Cię do babci Jadzi, która na szczęście mieszka niedaleko.
Byłaś przemoczona do suchej nitki. Martwiliśmy się z mamą czy się nie przeziębisz.
Mama poszła z Tobą do babci, gdzie szybko rozebrała Cię z mokrych rzeczy i powycierała ręcznikiem. A ja pojechałem do domu po suche ciuchy.
Na szczęście wszystko dobrze się skończyło, a ja postanowiłem wybrać się na plac zabaw po niedzieli i zasypać ten dół piaskiem, żeby nikomu innemu taka przygoda się nie przydarzyła.
16 maja 2010
14 maja 2010
Wierszyki od Pani Ani
W piątek z przedszkola odbierała Ciebie i Bartusia ciocia Kasia (zresztą jak prawie codziennie). Jak już wychodziliście z przedszkola Pani Ania dała cioci dwa wierszyki dla Ciebie żebyś mogła się ich nauczyć w domu. Jeden wierszyk jest na dzień mamy a drugi na jakiś przegląd przedszkoli, na który niedługo będziecie jechać i prezentować swoje zdolności. Jak mama wróciła do domu to od razu pochwaliłaś się ze masz wierszyki od Pani Ani. Mama bardzo się ucieszyła i od razy chciała rozpocząć naukę, ale ty byłaś w tym czasie bardzo zajęta bieganiem. Mama nie dawała za wygraną i w końcu mówi do ciebie:
- Zosiu, ale musisz się nauczyć tych wierszyków, bo Pani Ani będzie przykro jak się nie nauczysz.
- Ale ja już umiem – odpowiedziałaś.
Wiec mama poprosiła żebyś powiedział te wierszyki.
- Przecież masz napisane na kartce – odpowiedziałaś i pobiegłaś.
- Zosiu, ale musisz się nauczyć tych wierszyków, bo Pani Ani będzie przykro jak się nie nauczysz.
- Ale ja już umiem – odpowiedziałaś.
Wiec mama poprosiła żebyś powiedział te wierszyki.
- Przecież masz napisane na kartce – odpowiedziałaś i pobiegłaś.
15 kwietnia 2010
W kościele
W Wielki Czwartek byliśmy w kościele. Staliśmy na środku przed ołtarzem. Po kilku minutach zauważyłem, że w pierwszym rzędzie ławek jest miejsce i podpowiedziałem mamie, żebyście poszły sobie tam usiąść. I poszłyście a ja zostałem na środku.
Mniej więcej w połowie mszy podeszłaś do mnie, a po chwili przyszedł pan z tacą i wrzuciliśmy pieniążki do koszyczka.
Zaraz potem podeszłaś z powrotem do mamy, która siedziała w pierwszym rzędzie.
Niedługo potem do mamy i do Ciebie podszedł pan z koszyczkiem.
Mama dała Ci pieniążka.
- Wrzuć pieniążka kochanie – powiedziała mama.
Popatrzyłaś wtedy na mamę.
- Ja już zapłaciłam mamo! – powiedziałaś wcale nie cicho.
Mniej więcej w połowie mszy podeszłaś do mnie, a po chwili przyszedł pan z tacą i wrzuciliśmy pieniążki do koszyczka.
Zaraz potem podeszłaś z powrotem do mamy, która siedziała w pierwszym rzędzie.
Niedługo potem do mamy i do Ciebie podszedł pan z koszyczkiem.
Mama dała Ci pieniążka.
- Wrzuć pieniążka kochanie – powiedziała mama.
Popatrzyłaś wtedy na mamę.
- Ja już zapłaciłam mamo! – powiedziałaś wcale nie cicho.
8 kwietnia 2010
Ścinanie włosów
Dzisiaj do babci przyjechała pani fryzjerka. Było już późno, a my wybieraliśmy się właśnie do kompania.
Mama powiedziała do Ciebie, że też fryzjerka mogłaby Ci ściąć włosy.
- Nie zetnę włosów – odpowiedziałaś.
- Ale przecież Jagoda ma podcięte włosy - dodała mama - I Julka też podcięła.
- Ja nie chcę.
- Jak podetniemy włosy to wtedy nie będą się rano plątać i łatwo będzie się je rano rozczesywać - mówiła mama.
- Będą też zdrowsze i mocniejsze - dodałem.
- Nie będę ścinać włosów! - Dalej szłaś w zaparte.
- A niedługo idziemy na wesele do cioci Gosi i wtedy byś ślicznie wyglądała. - Próbowałem jakoś Cię przekonać.
- Ja nie chcę ścinać włosów - powiedziałaś - chcę mieć długie.
W końcu mama wyciągnęła asa z rękawa.
- Jak podetniesz włosy to nie będziesz musiała się kąpać.
- Dobrze! - powiedziałaś bez zastanowienia.
A jak już pani fryzjerka podcięła Ci włosy to okazało się, że wyglądasz prześlicznie w nowej fryzurze.
Zresztą sama też tak stwierdziłaś.
Mama powiedziała do Ciebie, że też fryzjerka mogłaby Ci ściąć włosy.
- Nie zetnę włosów – odpowiedziałaś.
- Ale przecież Jagoda ma podcięte włosy - dodała mama - I Julka też podcięła.
- Ja nie chcę.
- Jak podetniemy włosy to wtedy nie będą się rano plątać i łatwo będzie się je rano rozczesywać - mówiła mama.
- Będą też zdrowsze i mocniejsze - dodałem.
- Nie będę ścinać włosów! - Dalej szłaś w zaparte.
- A niedługo idziemy na wesele do cioci Gosi i wtedy byś ślicznie wyglądała. - Próbowałem jakoś Cię przekonać.
- Ja nie chcę ścinać włosów - powiedziałaś - chcę mieć długie.
W końcu mama wyciągnęła asa z rękawa.
- Jak podetniesz włosy to nie będziesz musiała się kąpać.
- Dobrze! - powiedziałaś bez zastanowienia.
A jak już pani fryzjerka podcięła Ci włosy to okazało się, że wyglądasz prześlicznie w nowej fryzurze.
Zresztą sama też tak stwierdziłaś.
Picie wody z wazonu
Już od bardzo dawna w kuchni stoi szklany dzbanek na wodę. I zawsze wlewamy do niego przegotowaną wodę, z której potem korzystamy.
Sami z mamą nie wiemy skąd Ty to wzięłaś, ale ilekroć chcesz się napić wody z dzbanka to pytasz: „Mogę się napić wody z wazonu?”
Strasznie śmiesznie to brzmi i zawsze nas rozśmiesza.
Mamy tylko nadzieje, że nie wyskoczysz z tym pytaniem gdzieś poza domem, bo strach pomyśleć co inni sobie pomyślą.
Sami z mamą nie wiemy skąd Ty to wzięłaś, ale ilekroć chcesz się napić wody z dzbanka to pytasz: „Mogę się napić wody z wazonu?”
Strasznie śmiesznie to brzmi i zawsze nas rozśmiesza.
Mamy tylko nadzieje, że nie wyskoczysz z tym pytaniem gdzieś poza domem, bo strach pomyśleć co inni sobie pomyślą.
7 kwietnia 2010
Największy portret
No i na pewno bym sobie tak dobrze nie poradził gdyby nie wasza pomoc. Razem z mamą dzielnie pomagałyście kolorować obraz szarą farbą.
Mam nadzieje, że jeszcze nie raz razem coś zmalujemy...
29 marca 2010
Twoje portrety
Nie wiem jak to się stało, ale nigdzie tu nie zamieściłem, Twoich dwóch portretów, które narysowałem w tamtym roku.
Muszę to nadrobić, bo właśnie maluje kolejny. Ale ten będzie na prawdę duży, bo maluje go w kuchni na ścianie.

"Mam dla Ciebie uśmiech mamo!"

"Mam dla Ciebie kwiatka mamo!"
Muszę to nadrobić, bo właśnie maluje kolejny. Ale ten będzie na prawdę duży, bo maluje go w kuchni na ścianie.
24 marca 2010
Co nam kupiłaś Elunia?
Wczoraj po południu bawiliście się na dworze, Ty i chłopaki, była tam też ciocia Kasia, która was pilnowała.
I właśnie jak byliście na dworze do domu wróciła mama i jak zwykle wjechała swoim sejczenciakiem do garażu.
Zaraz też wpadł tam Mateusz.
- Co nam kupiłaś Elunia! - zawołał Mati.
- Nawet nie zapytałeś jak Eluni minął dzień i nie powiedziałeś dzień dobry. - powiedziała ciocia Kasia do Mateusza - Tylko od razu co nam kupiłaś. Jak ty się zachowujesz?
Mateusz spuścił głowę.
Ty i Bartek właśnie wtedy weszliście do garażu. Oczywiście wcześniej wszystko na pewno słyszeliście.
- Dzień dobry Elunia. - powiedział Bartek - Jak ci minął dzień?
- Dzień dobry Elunia. - powiedziałaś - Jak ci minął dzień?
- Dzień dobry. - odpowiedziała mama - Dzisiaj miałam bardzo ciężki dzień w pracy, ale wracając do domu nie zapomniałam wam kupić po soczku.
Oczywiście bardzo się ucieszyliście i natychmiast ustawiliście się w kolejce po soczki.
Trzeba przyznać, że dobrze kombinujecie ;)
I właśnie jak byliście na dworze do domu wróciła mama i jak zwykle wjechała swoim sejczenciakiem do garażu.
Zaraz też wpadł tam Mateusz.
- Co nam kupiłaś Elunia! - zawołał Mati.
- Nawet nie zapytałeś jak Eluni minął dzień i nie powiedziałeś dzień dobry. - powiedziała ciocia Kasia do Mateusza - Tylko od razu co nam kupiłaś. Jak ty się zachowujesz?
Mateusz spuścił głowę.
Ty i Bartek właśnie wtedy weszliście do garażu. Oczywiście wcześniej wszystko na pewno słyszeliście.
- Dzień dobry Elunia. - powiedział Bartek - Jak ci minął dzień?
- Dzień dobry Elunia. - powiedziałaś - Jak ci minął dzień?
- Dzień dobry. - odpowiedziała mama - Dzisiaj miałam bardzo ciężki dzień w pracy, ale wracając do domu nie zapomniałam wam kupić po soczku.
Oczywiście bardzo się ucieszyliście i natychmiast ustawiliście się w kolejce po soczki.
Trzeba przyznać, że dobrze kombinujecie ;)
22 marca 2010
Tata boli gardło.
Dzisiaj rano marnie się czułem i wiedziałem już, że nie pójdę do pracy. Specjalnie nic Ci nie mówiłem, żebyś przypadkiem nie chciała zostać w domu.
Ubraliśmy się, uczesałem Ci włosy i zeszliśmy myć zęby.
Na dole w łazience spotkaliśmy babcie, która zapytała się dlaczego nie mam torby.
Odpowiedziałem bardzo cicho, że boli mnie gardło i że nie idę do pracy.
Specjalnie mówiłem cichutko, żebyś mnie nie słyszała.
Potem ubraliśmy kurtkę, szalik, czapkę i buty i wyszliśmy na dwór.
Tam spotkaliśmy ciocię Kasię i chłopaków, którzy już na nasz czekali.
Ciocia Kasia też zapytała dlaczego nie mam torby.
Na co Ty szybciutko odpowiedziałaś, że tato nie idzie dzisiaj do pracy, bo go boli gardło.
No nic się przed Tobą nie ukryje ;)
Ale jedno trzeba przyznać, słuch to Ty masz...
Ubraliśmy się, uczesałem Ci włosy i zeszliśmy myć zęby.
Na dole w łazience spotkaliśmy babcie, która zapytała się dlaczego nie mam torby.
Odpowiedziałem bardzo cicho, że boli mnie gardło i że nie idę do pracy.
Specjalnie mówiłem cichutko, żebyś mnie nie słyszała.
Potem ubraliśmy kurtkę, szalik, czapkę i buty i wyszliśmy na dwór.
Tam spotkaliśmy ciocię Kasię i chłopaków, którzy już na nasz czekali.
Ciocia Kasia też zapytała dlaczego nie mam torby.
Na co Ty szybciutko odpowiedziałaś, że tato nie idzie dzisiaj do pracy, bo go boli gardło.
No nic się przed Tobą nie ukryje ;)
Ale jedno trzeba przyznać, słuch to Ty masz...
15 marca 2010
Twój nowy pokój
Ale tydzień przed naszymi urlopami rozchorowałaś się i mama wzięła swój urlop tydzień wcześniej, żeby się Tobą opiekować.
Chyba już wtedy wpadła na pomysł, aby oddać Ci nasz pokój, żebyś miała więcej miejsca na zabawę i swoje zabawki, których już jest od groma.
Kupiliśmy farby, pędzle i wałki do malowania.
Jak tylko zaczął się mój urlop zabraliśmy się do pracy.
Na początku musieliśmy przenieść gdzieś wszystkie Twoje rzeczy i zabawki. Jakoś udało nam się to wszystko upchać w pokojach i w kuchni.
No a potem zaczęło się malowanie. Oczywiście nie obyło się bez Twojej pomocy, którą zresztą już wcześniej zadeklarowałaś.
Po dwóch dniach nasza nowa sypialnia była pomalowana i umeblowana, potem przenieśliśmy do niej wszystkie rzeczy i pierwszy pokój był gotowy.
Potem przyszła kolej na Twój pokój, który miał być pomalowany dwoma kolorami białym i jasnym fioletowym.
Malowanie zajęło nam też dwa dni. Jednak po malowaniu okazało się że najgorzej z tego wszystkiego wygląda wykładzina, która miała dużo przebarwień i plam.
Więc postanowiłem ją troszkę przefarbować na różowo. Jak się później okazało nie był to najlepszy pomysł, bo nie wyszło to idealnie. Ale przynajmniej nie było widać plam i przebarwień.
Potem przenieśliśmy meble i dokupiliśmy biały regał na Twoje zabawki, baldachim nad łóżko, ogromny papierowy żyrandol i kilka kartonowych pudełek na zabawki.
A za pomocą szablonu, razem z mamą, namalowaliśmy kilka kolorowych motyli, słoneczko i kwiatek.
A na dodatek od babci Heli dostałaś telewizor, który jej nie był już potrzebny, a Ty możesz jeszcze mieć z niego pożytek.
Teraz Twój pokój wygląda bardzo ładnie.
A najważniejsze, że Tobie bardzo się podoba.
7 marca 2010
Zosia i komputer
Kilka dni temu zapytałaś czy możesz pograć na komputerze. Zgodziłem się, ale nie wiedziałem czy sobie poradzisz.
Znaleźliśmy stronę z grami dla maluchów http://ciufcia.pl/ i pierwszą grą jaką znalazłem były puzzle.
Pokazałem Ci jak trzymać myszkę i który przycisk trzeba naciskać.
Na początku było trudno bo myszka jest dość duża i jak dla Ciebie to troszkę nieporęczna.
Przez kilka dni uczyłaś się poruszać myszką i naciskać przycisk.
Nie obyło się też bez nerwów, kiedy to myszka nie zadziałała tak jak chciałaś i musiałaś ją doprowadzić do porządku mocno uderzając nią o stół. Na szczęście nic jej się nie stało.
Po dwóch dniach nauki opanowałaś poruszanie się muszką po ekranie i naciskanie odpowiedniego przycisku.
Po kilku następnych okazało się, że potrafisz już sama poruszać się po stronie z grami, wybierać inne gry i w nie grać.
A niedawno mama znalazła stronę na której można ubierać lalki. Strasznie Ci się to spodobało i muszę przyznać, że dajesz radę.
Na razie pozwalamy Ci bawić się na komputerze
Mam nadzieje, że czasami też będę mógł coś zrobić na komputerze.
Znaleźliśmy stronę z grami dla maluchów http://ciufcia.pl/ i pierwszą grą jaką znalazłem były puzzle.
Pokazałem Ci jak trzymać myszkę i który przycisk trzeba naciskać.
Na początku było trudno bo myszka jest dość duża i jak dla Ciebie to troszkę nieporęczna.
Przez kilka dni uczyłaś się poruszać myszką i naciskać przycisk.
Nie obyło się też bez nerwów, kiedy to myszka nie zadziałała tak jak chciałaś i musiałaś ją doprowadzić do porządku mocno uderzając nią o stół. Na szczęście nic jej się nie stało.
Po dwóch dniach nauki opanowałaś poruszanie się muszką po ekranie i naciskanie odpowiedniego przycisku.
Po kilku następnych okazało się, że potrafisz już sama poruszać się po stronie z grami, wybierać inne gry i w nie grać.
A niedawno mama znalazła stronę na której można ubierać lalki. Strasznie Ci się to spodobało i muszę przyznać, że dajesz radę.
Na razie pozwalamy Ci bawić się na komputerze
Mam nadzieje, że czasami też będę mógł coś zrobić na komputerze.
19 lutego 2010
Biały kotek na zębie
Bardzo dawno temu jak byłem mały to zachorowałem i bardzo źle się czułem. Musiałem przyjmować dużo leków i dostawałem nawet zastrzyki.
A po tym całym leczeniu jak już wyzdrowiałem, to na jednym zębie pojawiła się niewielka biała plamka.
Ja nigdy wcześniej jakoś specjalnie się jej nie przyglądałem i nie zastanawiałem jaki ma kształt i co on przypomina.
Ale jakiś czas temu zapytałaś mnie po co mam tą plamkę na zębie.
Opowiedziałem Ci o chorowaniu i o lekach. Potem dokładnie przyjrzałaś się tej plamce i powiedziałaś, że to nie jest plamka tylko kotek.
Zdziwiłem się troszkę, ale poszedłem do lustra żeby to sprawdzić.
I faktycznie miałaś rację, plamka wygląda jak mały biały kotek.
Ciekawe, że przez 20 lat nikt tego nie zauważył.
A po tym całym leczeniu jak już wyzdrowiałem, to na jednym zębie pojawiła się niewielka biała plamka.
Ja nigdy wcześniej jakoś specjalnie się jej nie przyglądałem i nie zastanawiałem jaki ma kształt i co on przypomina.
Ale jakiś czas temu zapytałaś mnie po co mam tą plamkę na zębie.
Opowiedziałem Ci o chorowaniu i o lekach. Potem dokładnie przyjrzałaś się tej plamce i powiedziałaś, że to nie jest plamka tylko kotek.
Zdziwiłem się troszkę, ale poszedłem do lustra żeby to sprawdzić.
I faktycznie miałaś rację, plamka wygląda jak mały biały kotek.
Ciekawe, że przez 20 lat nikt tego nie zauważył.
14 lutego 2010
Księżniczka i żaba po raz setny...
Tak się akurat złożyło, że zachorowałem na anginę. Już całą sobotę leżałem w łóżku i właśnie tego dnia z rana poprosiłaś żebym włączył Ci "Księżniczkę i żabę". Włączyłem, a co mi tam, pomyślałem.
Pod koniec oglądania bajki zapytałaś mnie jak się włącza bajkę jeszcze raz. Więc pokazałem Ci na pilocie przycisk, który trzeba nacisnąć (jak się potem okazało nie potrzebnie).
W sobotę "Księżniczkę i żabę" obejrzałam chyba z 6 razy. A w niedzielę kolejne parę razy. A jeszcze przed nami poniedziałek i wtorek.
Chyba będę musiał pocałować DVD, może wtedy zmieni się ta monotonna ramówka.
Pod koniec oglądania bajki zapytałaś mnie jak się włącza bajkę jeszcze raz. Więc pokazałem Ci na pilocie przycisk, który trzeba nacisnąć (jak się potem okazało nie potrzebnie).
W sobotę "Księżniczkę i żabę" obejrzałam chyba z 6 razy. A w niedzielę kolejne parę razy. A jeszcze przed nami poniedziałek i wtorek.
Chyba będę musiał pocałować DVD, może wtedy zmieni się ta monotonna ramówka.
22 stycznia 2010
Idź do pracy tato!
Niedawno jak już wychodziliśmy z domu, usiadłaś na schodach w piwnicy i zaczęłaś małą plastikową szufelką maziać po ścianie.
- Ej Zosiula, nie rysuj po tej ścianie, bo trzeba będzie ją malować - powiedziałęm.
- A żeby to zrobić trzeba będzie kupić farbę, a skąd ja na to mam wziąć pieniądze? - zapytałem.
- Idź do pracy - powiedziałaś nie przerywając rysowania..
...no chyba nie pozostaje mi nic innego.
- Ej Zosiula, nie rysuj po tej ścianie, bo trzeba będzie ją malować - powiedziałęm.
- A żeby to zrobić trzeba będzie kupić farbę, a skąd ja na to mam wziąć pieniądze? - zapytałem.
- Idź do pracy - powiedziałaś nie przerywając rysowania..
...no chyba nie pozostaje mi nic innego.
16 stycznia 2010
Zjeżdżalnia
A ostatnio napadało strasznie dużo śniegu. Ale naprawdę tyle, że chyba jeszcze tyle śniegu nie widziałem.
Więc niewiele myśląc postanowiłem zrobić wam zjeżdżalnie, po której będzie można zjeżdżać na worku.
Razem z wujkiem Grzesiem nawieźliśmy kilkanaście taczek śniegu, którego było pod dostatkiem i usypaliśmy z niego rynnę, w której będzie się ślizgał worek.
Zjeżdżalnie robiliśmy i poprawialiśmy kilka dni, ale za to teraz na worku można dojechać prawie do chodnika.
A wczoraj jak przyjechała Karolina okazało się, że można po naszej zjeżdżalni zasuwać na sankach (takich plastikowych), a na dodatek jedzie się strasznie daleko.
10 stycznia 2010
Igloo
Już podczas odśnieżania wpadłem na pomysł, że można by z tego śniegu zrobić igloo.
Usypaliśmy ze śniegu wielką górę i zostawiliśmy ją na noc.
W niedzielę też padał śnieg, więc też odśnieżając, rzucałem śnieg na nie-małą już górę.
Po powrocie z kościoła mama poszła szykować obiad, a my zostaliśmy na dworze i zabraliśmy się za budową igloo.
Udało się w środku tej góry wykopać niewielkie pomieszczenie do którego mogłaś wejść.
Potem przyszedł dziadek i podpowiedział, żeby ściągnąć troszkę śniegu z dachu i wzmocnić strop drewnianą kratką, która leżała niepotrzebna w drewutni. Kratka okazała się bardzo dobrym pomysłem bo dzięki temu, że wzmocniliśmy dach mogliśmy wybrać ze środka więcej śniegu i powiększyć igloo w środku. Na dach oczywiście nasypaliśmy śniegu, żeby wszystko ładnie wyglądało.
Udało się wybrać tyle śniegu, że do środka śmiało mogły wejść dwie osoby, a dzieci to i trójka by się zmieściła.
Potem zrobiliśmy jeszcze okno i igloo było gotowe.
Pobawiliśmy się chwilę i poszliśmy na obiad.
Po obiedzie troszkę jeszcze odpoczęliśmy i wyszliśmy na dwór. Troszkę się już ściemniało, ale w niczym nam to nie przeszkadzało.
W igloo bawił się już Mateusz, zresztą zaraz też do niego dołączyłaś. A ja zabrałem się za odśnieżanie podwórka, sam nie wiem który już raz.
Po chwili powiedzieliście, że w igloo jest już strasznie ciemno.
Wiele nie myśląc ściągnąłem jeden sznur światełek i zamontowałem wam w igloo, no i wtedy to dopiero zaczęła się zabawa.
Troszkę się napracowaliśmy przy budowie, ale było warto, bo wasze wesołe buźki to najlepsza dla nas nagroda.
Bal karnawałowy
Ty oczywiście byłaś przebrana za królewnę i na prawdę wyglądałaś cudownie. Miałaś na sobie śliczną sukienkę, którą dzień wcześniej kupiliśmy w sklepie. Na głowie miałaś piękną koronę, która jak wiadomo dla królewny jest obowiązkowa.
Na balu wszystkie dzieci były przebrane i wszyscy wyglądali bardzo ładnie.
Dziadek z babcię i ciocią Kasią też byli na balu i opowiadali, że było ekstra.
Tańczyłaś i bawiłaś się z dziećmi.
3 stycznia 2010
Magnefony
A wczoraj podczas kąpieli wymyśliłaś sobie, że gąbki będą Twoimi magnefonami. więc jak tylko się wykąpaliśmy zabrałaś gąbki z wanny i stanęłaś na nich. Niestety nijak nie trzymały się ona na Twoich nogach.
Nawet wyciągnąłeś nitkę z ręcznika żeby przymocować magnefony, ale nitka była za krótka i nie dało się za jej pomocą przymocować gąbek.
Na szczęście mama pożyczyła Ci swoje gumki do włosów.
Gumki spełniły swoje zadanie doskonale i ufało się przymocować magnefony do Twoich małych stópek.
27 grudnia 2009
Mikołaj Kopernik i Słońce
A w okolicach Torunia stał Mikołaj Kopernik.
Powiedziałem Ci, że to ktoś bardzo ważny i że zrobił coś prawie niemożliwego.
Zatrzymał słońce a ruszył Ziemię.
Potem wytłumaczyłem, że tak naprawdę to on wytłumaczył wszystkim, że to Słońce stoi w miejscu a Ziemia się rusza, bo wcześniej wszyscy myśleli, że jest odwrotnie.
I któregoś razu jak wracaliśmy od dziadka Ryśka zapytałaś nas czy Mikołaj Kopernik jeszcze żyje. Odpowiedzieliśmy z mamą, że umarł dawno temu.
Na co Ty odpowiedziałaś prawie bez namysłu, że to dobrze, bo już nie będzie nam przeszkadzał przy tym Słońcu.
Tak...
Raz w zupełności wystarczy.
7 grudnia 2009
Świąteczne pierniczki
I zaraz po obiedzie zabraliśmy się wszyscy do roboty. Najpierw mama wymieszała wszystkie składniki. Potem zabrała się za zagniatanie piernikowego ciasta, nawet ja też troszkę pomagałem zagniatać ciasto, bo okazało się, że to wcale nie jest taka łatwa robota.
No i w końcu przyszedł czas na wałkowanie. Na szczęście udało mi się znaleźć Twój wałek i dzięki temu też mogłaś rozwałkowywać ciasto.
Jak tylko je rozwałkowaliśmy, każdy po troszkę, to przyszedł czas na najlepsze, znaczy na odciskanie foremkami pierniczków.
Mama nasmarowała blachy masłem, żeby nam się pierniczki nie przylepiały.
I zaczęła się zabawa z foremkami. Na szczęście mieliśmy ich dużo, bo wykorzystaliśmy te, które miałaś w swoich zabawkach. Były tak kotki, pieski, kaczuszki, krówka, drzewko, gwiazdki, i takie tam...
Nawet dziadek przyszedł zobaczyć co się wyrabia w kuchni i co ta mała kuchareczka tam szykuje.
Nawet się nie spodziewaliśmy, ale wyszły nam cztery blachy pierniczków, Które po upieczeniu przepięknie pachniały.
Ja już teraz jestem pewien, że jeszcze nie raz zabierzemy się za pieczenie pierniczków, bo można się przy tym świetnie bawić.
Subskrybuj:
Posty (Atom)